Relacja z Konferencji „Problemy współczesnego pielęgniarstwa”

fot. by Lena Kozłowska

Najpierw pomysł, potem znalezienie osób do współpracy i realizacji wspólnego celu, organizacja i masa przygotowań, zapisy uczestników, w końcu zjazd pielęgniarek z całej Polski, dla których losy ich zawodu nie są obojętne…

To już druga konferencja „Sztuki Pielęgnowania” pod hasłem „Problemy współczesnego pielęgniarstwa”. Odbyła się 1 marca br. w Warszawie we współpracy z Warszawskim Uniwersytetem Medycznym, pod patronatem honorowym Rektora Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, prof. dr hab. n. med. Marka Krawczyka oraz Konsultanta Krajowego w dziedzinie Pielęgniarstwa Epidemiologicznego, dr Beaty Ochockiej.

W konferencji wzięło udział około 130 osób, a program był bardzo bogaty. Obfitował nie tylko w liczbę i różnorodność tematów, ale i mnogość pytań oraz komentarzy do wystąpień.

Konferencja rozpoczęła się o godzinie 10:00 serdecznym przywitaniem wszystkich uczestników przez dr Ewę Kądalską i wprowadzeniem w tematykę konferencji.

Pierwszy wykład zaprezentował gość specjalny, prof. Ann Williams z Uniwersytetu w Californii, która podkreśliła ważną rolę podejmowania przez pielęgniarki badań naukowych w rozwoju profesji. Prelegentka zwróciła również uwagę na fakt, że pielęgniarki powinny znaleźć swój oddzielny głos i podejmować współpracę z innymi środowiskami medycznymi.

Następnie, dr Beata Ochocka, będąca Patronem Konferencji, zaprezentowała swój wykład pt: „Hygeia, dawna bogini zdrowia a higiena dzisiaj w praktyce pielęgniarskiej.” W swym wystąpieniu prelegentka podkreśliła rolę symbolu Hygeii, greckiej bogini zdrowia. Zwracała również uwagę na pilną potrzebę opracowywania i wdrażania interdyscyplinarnych szkoleń dotyczących dróg transmisji zakażeń szpitalnych i higieny w ośrodkach zdrowia.

Następnie prezentowano tematy:

  • „Aspekty prawne samodzielności w zawodzie pielęgniarki” (dr Anna Jacek);
  • „Badanie fizykalne jako wyznacznik samodzielności współczesnego pielęgniarstwa” (lic. piel. Michał Bancerowski);
  • „Kodeks etyki zawodowej pielęgniarki i położnej oraz jego rola we współczesnym pielęgniarstwie” (dr Mariola Bartusek);
  • „Współczesne problemy pielęgniarek nefrologicznych” (mgr Renata Sowińska, mgr Alicja Wieczorek, mgr Elżbieta Wawiórko);
  • „Zmiany w opiece medycznej nad mieszkańcami domów pomocy społecznej” (mgr Maria Nowak, mgr Alicja Mikulska, mgr Małgorzata Papiernik);
  • „Prawo rodziców lub opiekunów do opieki nad dzieckiem w szpitalu wyzwaniem w pracy pielęgniarki na przestrzeni minionych lat” (mgr Alicja Mikulska, mgr Małgorzata Papiernik, mgr Maria Nowak).

Pierwszą sesję zakończyło wystąpienie mgr Agaty Grzywnej, dr n. med. Ewy Kądalskiej oraz mgr Doroty Pytki z tematem: „Higiena i bezpieczeństwo pracy pielęgniarki w zakresie ograniczenia obciążeń układu ruchu na przykładzie oddziałów internistycznych”

Podczas przerwy można było skosztować przepysznych, fantazyjnych kanapek, dosłodzić się ciasteczkami i zrelaksować przy kawie, jak również zawrzeć nowe znajomości i podyskutować z prelegentami.

Przerwa dla mnie była również fazą radzenia sobie ze stresem i zbierania myśli, gdyż zaraz po niej nadeszła pora na moje wystąpienie pt: „Planowanie i realizowanie ścieżek kariery zawodowej.” Oj, tak, uwierzcie mi, przed wystąpieniem publicznym, nawet u osób, które lubią występować, hormony stresu szaleją ;) U mnie, na szczęście, wszystko stopniowo mija z chwilą, gdy już jestem na środku i stres zamienia się w ogromną radość, podekscytowanie i pasję dzielenia się swoją wiedzą i opinią z innymi.

Temat ścieżek kariery był kontynuowany przez Michała Milewskiego i Kamilę Stępień w ich wystąpieniu pt: „Ścieżka kariery zawodowej w pielęgniarstwie anestezjologicznym.”

Następnie poruszano tematy:

  • „Pielęgniarka w zespole leczenia środowiskowego” (Anna Kamińska, Małgorzata Zgiet);
  • „Konsekwencje trudności w adaptacji zawodowej personelu pielęgniarskiego” (dr Anna Leńczuk-Gruba).

O ilości pielęgniarek przystępujących do egzaminu państwowego z różnych dziedzin specjalizacji w różnych województwach i na poszczególnych stanowiskach pracy poinformowała nas mgr Halina Żmuda-Trzebiatowska w swoim wystąpieniu pt: „Kształcenie podyplomowe pielęgniarek i położnych.”

Tajniki udanej rekrutacji zdradziła nam Adrianna Dmitriew z firmy MedPharm Jobs.

Konferencję zakończył wykład mgr Wojciecha Nyklewicza pt. „Erotyzacja relacji służbowych a możliwości zapobiegania jej” - temat bardzo ciekawy, istniejący w praktyce, jednak stanowiący TABU.

Jak się okazuje, w naszym zawodzie występuje sporo problemów, o których warto porozmawiać. Na konferencji poruszano następujące:

  • Problem nieadekwatnych do rzeczywistości aktów prawnych, które wymagają wielu poprawek, w szczególności Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych udzielanych przez pielęgniarkę albo położną samodzielnie bez zlecenia lekarskiego oraz niedawno wprowadzone w życie, nic nie wnoszące, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu ustalania minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek i położnych w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami;
  • Problem nie wykonywania przez pielęgniarki badań fizykalnych oraz wadliwe rozwiązania legislacyjne, według których takie badanie może wykonać dopiero specjalista w dziedzinie pielęgniarstwa, mimo że pielęgniarki nabywają te umiejętności już na poziomie studiów licencjackich. Umiejętność ta, z powodu braku wykorzystania jej w praktyce, zwykle kończy się wraz ze zdanym egzaminem;
  • Problem pojedynczych dyżurów – jak podkreśla dr Mariola Bartusek, koniecznie trzeba taki fakt odnotowywać w raportach pielęgniarskich, nie wolno tylko narzekać i biernie się poddawać, lecz stosować pisma w tej sprawie do pielęgniarek oddziałowych, przełożonych, a nawet do Państwowej Inspekcji Pracy;
  • Problemy pielęgniarek nefrologicznych –  planowana likwidacja specjalizacji z dziedziny pielęgniarstwa nefrologicznego na skutek przekształceń przygotowywanych w zakresie kształcenia podyplomowego - ograniczenie możliwości rozwoju zawodowego, prowadzące do obniżenia jakości opieki; problem braku wyodrębnienia funkcji pielęgniarki – edukatora, co przy poszerzeniu zakresu obowiązków i małej obsadzie pielęgniarek na dyżurze uniemożliwia pełnienie profesjonalnej opieki i realizacji wszystkich funkcji zawodowych pielęgniarki;
  • Problem znaczącej niedogodności w zaspokajaniu potrzeb zdrowotnych wśród mieszkańców domów pomocy społecznej spowodowany niedostępnością lekarzy w placówkach opiekuńczych oraz zlikwidowanie na terenie placówek gabinetów specjalistycznych, tj. stomatologicznych, okulistycznych, psychiatrycznych i laboratoriów analitycznych;
  • Problemy związane z obciążeniem układu mięśniowo-szkieletowego wśród pielęgniarek - dolegliwości bólowe, obniżenie jakości życia, rezygnacja z pracy; Do  powstawania obciążeń przyczyniają się kiepskiej jakości szkolenia BHP, mała obsada pielęgniarek na dyżurze, zbyt mała powierzchnia na salach chorych, nieustanny pośpiech, brak dostępności i/lub umiejętności wykorzystywania dostępnego sprzętu;
  • Problem braku tworzenia i realizacji indywidualnych ścieżek kariery zawodowej - brak autentycznego dialogu na tematy aspiracji zawodowych (temat TABU), brak jasno określonych zasad awansowania na stanowiska pielęgniarskie; brak wyszczególnienia wymogów kwalifikacyjnych (w tym prawnych) w zakresie obowiązków pracowniczych; brak związku pomiędzy podniesieniem kwalifikacji zawodowych a zmianą zakresu obowiązków, pełnionymi funkcjami i wzrostem wynagrodzenia; zwiększanie zakresu obowiązków bez wzrostu wynagrodzenia; niewykorzystywanie, a nawet tłumienie twórczego i edukacyjnego potencjału pracowników;
  • Problemy związane z opieką pielęgniarską nad chorymi psychicznie w domu wynikające najczęściej z: nieprzestrzegania zaleceń lekarskich przez pacjenta, zaburzeń w komunikacji z chorym psychicznie, braku współpracy po stronie podopiecznego i/lub jego rodziny, uzależnień, chorób somatycznych;
  • Problemy związane z wadliwym procesem adaptacji zawodowej - brak tworzenia i stosowania programów adaptacji zawodowej, brak wyodrębnienia dodatkowo płatnej funkcji mentora, brak wsparcia ze strony starszych stażem pielęgniarek. Konsekwencje odczuwalnych trudności na początku pracy skutkują przekonaniem o niewystarczającym praktycznym i teoretycznym przygotowaniu do wykonywania zawodu, decyzją o zmianie miejsca pracy, poczuciem niespełnienia w pracy i brakiem satysfakcji zawodowej, co może powodować wzrost fluktuacji kadr, osłabiać motywację młodych pielęgniarek do pracy, a w końcu obniżać jakość opieki;
  • Problemy związane ze zjawiskiem erotyzacji relacji służbowych - faworyzowanie, niesprawiedliwy awans, spadek jakości pracy, nieobecność na stanowisku w godzinach pracy, pogorszenie relacji – rezygnacja z pracy / zwolnienie służbowe. W skrajnym przypadku erotyzowanie relacji prowadzi do molestowania seksualnego. Problem erotyzacji swoje korzenie bierze z niezadowalających relacji w związkach i z tzw. „zjawiska przeniesienia”, czyli nieświadomego emocjonalnego złudzenia, w którym osoba mu ulegająca zaczyna doznawać silnych uczuć, podobnych do tych, którymi darzyła w przeszłości osoby znaczące ze swojego środowiska.

Ciekawym akcentem w konferencji było też ukazanie jednej z przyczyn problemów ze znalezieniem pracy – błędów w CV (błędy ortograficzne i gramatyczne, kopiowanie treści z  oferty, niepoważny adres e-mail, brak wypisanych umiejętności, CV dłuższe niż 2 strony, CV wydrukowane na papierze ozdobnym, brak listu motywacyjnego, brak napisania w treści i temacie maila informacji o aplikacji na dane stanowisko. Ciekawostką była dla mnie informacja, że aplikując na stanowisko w Wielkiej Brytanii nie wolno dołączać zdjęcia, gdyż to od razu powoduje umieszczenie CV w koszu (Anglicy przywiązują ogromną uwagę do niedyskryminowania pracowników ze względu na wygląd zewnętrzny).

Podczas konferencji omawiany był również problem ograniczenia przebywania rodziców dzieci w szpitalu na przestrzeni minionych lat. Kiedyś rodzice mieli prawo do takich odwiedzin tylko w ściśle wyznaczonych godzinach – dziś, zgodnie z Europejską Kartą Praw Dziecka w Szpitalu, rodzice lub opiekunowie, a także osoby odwiedzające mają prawo przebywać z dzieckiem w szpitalu bez ograniczeń. Osobiście uważam, że ówczesny problem nadal istnieje u pacjentów dorosłych, u których odwiedziny często są bardzo ograniczane, a rodzina nie jest włączana w proces pielęgnowania pacjenta.

Jak widać, trochę tych problemów jest. O problemach trzeba rozmawiać, nie wolno ukrywać, że ich nie ma. To właśnie uświadomienie problemu jest pierwszym etapem poradzenia sobie z nim. Nie chodzi jednak o to, by tylko ponarzekać. Chodzi o tzw. „pozytywne niezadowolenie”, czyli o wyrażenie opinii, ocenę sytuacji, ukazanie konsekwencji obecnego stanu rzeczy. To właśnie „pozytywne niezadowolenie” jest początkiem wszelkich zmian na lepsze. Jest inspiracją do działania, do zmian i opracowania lepszych rozwiązań.

Pragnę serdecznie podziękować Kasi Trzpiel, Redaktor Naczelnej „Sztuki Pielęgnowania” za zaproszenie, wszystkim organizatorom za wspaniałą organizację konferencji, wszystkim prelegentom za ich cenną wiedzę i ciekawe prezentacje oraz wszystkim uczestnikom za przybycie i pozytywną atmosferę. Dziękuję mojej przyjaciółce, Sylwii Wilusz, za towarzyszenie mi podczas wyprawy do Warszawy oraz bycie moim duchowym wsparciem podczas wystąpienia. Wszystkim fanom mojego bloga dziękuję za pozytywne opinie wyrażone podczas konferencji – są one dla mnie cennym motorem do dalszego tworzenia.

9 komentarzy dla artykułu “Relacja z Konferencji „Problemy współczesnego pielęgniarstwa”

  1. Przykro czytać jak nie jesteście obiektywni. Pora zejść na ziemię!!! Zaś p. dr Ewa Kądalska niech higienęzacznie od swojej domowej kuch w któtej kot chodzi po jedzeniu:(

  2. Pani Małgosiu myślę, że ten komentarz jest troche nie na miejscu.
    Na tej konferencji byłam gościem, tematy niektóre były dla mnie mało wyczerpujące, ale to nie zmienia faktu, że nie interesuje mnie co prelegenci robią w swoim życiu prywatnym.

  3. Moniko, fajnie streściłaś konferencję w kilku zdaniach:)
    Mam nadzieję, że Twój artykuł będzie inspiracją dla innych, by mówili o problemach nie tam, gdzie nikt nie słyszy, ale tam gdzie ktoś pomoże znaleźć rozwiązanie.

  4. Również mam nadzieję, że artykuł jak i sam tytuł konferencji będzie inspiracją do tego, aby mówić o problemach, jeśli one są, i starać się znaleźć rozwiązanie.

    Również pragnę podkreślić, że nie interesuje mnie życie prywatne prelegentów, lecz to, co mają do powiedzenia.

  5. Pani Moniko,dziękuję za tę relację,wytyczne dr Marioli Bartusek już wcielam w życie.Może kiedyś środowisko pielęgniarskie zintegruje się.Na”dzień dzisiejszy”:)to tylko donosy,kopanie dołków i „zasada”jestem lepsza.

  6. Mam nadzieję, że ten blog zmieni trochę nasze środowisko i dzięki niemu zrobimy krok w lepszą przyszłość. Duże uznanie dla P. Moniki za odwagę, innowacyjność, pomysłowość w realizacji celów. Rzadko się rodzi w naszym środowisku taka osoba. Ma Pani rację, że trzeba mówić o naszych problemach i zmieniać naszą rzeczywistość w sposób rozumny i konstruktywny z korzyścią dla pacjentów i nas samych. Gratulacje i życzę powodzenia!

  7. Bardzo dziękuję za słowa uznania. Ogromnie się cieszę, że blog jest przydatny. Jeżeli te teksty pomagają choć jednej osobie, to znaczy, że blog spełnia swoją misję. Mam też cichą nadzieję, że dzięki blogowi powprowadzam trochę pozytywnych zmian – mam już nawet parę wizji i planów, a dopiero się rozkręcam ;)

  8. The silver one’s look really good on you They suite you really well!I saw that they had metallic green, and blue, red, and pink. I would think th#1;e82y7&d look awful.The silver one’s are pretty cool though

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>